به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سفیر ولایت؛ حجتالاسلام والمسلمین حسینی، نماینده ولی فقیه و امام جمعه کاشان، در جمع نمازگزاران حسینیه حضرت علی اکبر(ع) کاشان با تبیین تفسیری آیه شریفه «توبه نصوح» و واکاوی روایات صادقین(ع)، مراقبت همهجانبه از اعضا و جوارح را الگوی اصیل ایمانی دانست و تأکید کرد که بر اساس معارف اهلبیت عصمت و طهارت(ع)، هدفگذاری غایی یک مؤمن باید عدم ورود به ساحت گناه و صیانت مطلق از چشم، گوش، زبان و دامن باشد.
معنا و حقیقت «توبه نصوح» در کلام امام صادق(ع)
حجتالاسلام والمسلمین حسینی با اشاره به آیه شریفه هشتم سوره مبارکه تحریم، به پرسش تاریخی «ابوالصباح کنانی» از محضر امام جعفر صادق(ع) پیرامون حقیقت توبه اشاره کرد و گفت: در تفسیر کلام الهی «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَّصُوحًا»، حضرت امام صادق(ع) مفهوم بنیادین نصوح را عدم رجوع مجدد به معصیت دانستهاند.
وی در این خصوص به نقل از روایت معصوم(ع) تصریح کرد: امام صادق(ع) فرمودند حقیقت توبه نصوح این است که «یَتُوبُ الْعَبْدُ مِنَ الذَّنْبِ ثُمَّ لَا یَعُودُ فِیهِ»؛ یعنی بنده از گناه توبه کند و دیگر دوباره سراغ آن گناه نرود؛ این تعریف، ضابطهای روشن و ساده برای سنجش پایبندی به ندامت واقعی در پیشگاه خداوند است.
روایت امام کاظم(ع) و تبیین مفهوم «أحبّ العباد»
نماینده ولی فقیه در کاشان در ادامه، به روایت منقول از «محمد بن فضیل» از محضر امام موسی کاظم(ع) پرداخت و خاطرنشان کرد: امام هفتم(ع) نیز در تبیین همین آیه، علاوه بر تأکید بر عدم تکرار گناه، بُعد دیگری را مطرح ساخته و فرمودهاند «أَحَبُّ الْعِبَادِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى»، محبوبترین بندگان در پیشگاه الهی کسی است که اگر مرتکب لغزشی شد، بلافاصله روی به درگاه خداوند آورده و توبه نماید.
عضو مجلس خبرگان رهبری با طرح این نکته که ممکن است برای مخاطب این پرسش پدید آید که چگونه فرد گناهکارِ توبهکننده میتواند محبوبترین بنده باشد، به پاسخ و شرح علمای بزرگ امامیه اشاره کرد و افزود: بر اساس بیان مرحوم علامه مجلسی، مراد از این تعبیر، «محبوبیت نسبی» است و نه محبوبیت مطلق و واقعی؛ به این معنا که جایگاه چنین فردی در مقایسه با شرایط مشابه سنجیده میشود.
سنجش نسبی مراتب توبه در سیره تربیتی
امام جمعه کاشان برای تفهیم دقیقتر این قاعده اخلاقی، به مقایسه دو الگوی رفتاری پرداخت و تشریح کرد: در مرتبه نخست، اگر فردی مکرراً مرتکب گناه شده و پیاپی توبه کند، در برابر او فردی قرار دارد که پس از یک بار لغزش، توبه کرده و دیگر هرگز به آن معصیت بازنمیگردد؛ بیتردید فرد دوم نسبت به اولی برتری و رجحان دارد.
وی همچنین اضافه کرد: در مقایسهای دیگر، شخصی را فرض کنید که گناهان متعددی را روی هم انباشته میکند و پس از گذشت زمان و مواجهه با پند یا مجلسی متحول میشود، اما در مقابل، فردی قرار دارد که اجازه نمیدهد بار گناهانش سنگین شود و روزانه بلافاصله پس از هر خطا ابراز ندامت میکند؛ مسلماً فردی که به سرعت پشیمان شده و مانع انباشت سیئات میشود، نزد خداوند محبوبتر است و اطلاق «احبّ العباد» ناظر بر این سنجشهای نسبی است.
صیانت از اعضا و جوارح؛ آرمان حقیقی زیست مؤمنانه
حجتالاسلام والمسلمین حسینی در فراز پایانی بیانات خود، برتری مطلق را از آنِ پرهیزکارانی دانست که ساحت زندگی خود را از اساس به آلودگی گناه نیالودهاند و تأکید کرد: کسی که از پایه مرتکب معصیت نشود، اساساً قابل مقایسه با فردی که خطا کرده و سپس توبه نموده نیست؛ الگویی که ائمه هدی(ع) برای ما ترسیم فرمودهاند این است که انسان اصلاً حریم الهی را نشکند.
نماینده ولی فقیه در کاشان در پایان با دعای خیر برای جامعه مؤمنین بیان داشت: خوشا به حال خواهر و برادری که چشمش را مراقبت میکند، زبانش را مراقبت میکند، گوشش را مراقبت میکند، شکمش را و دامنش را مراقبت میکند از گناه که اصلاً گناهی ثبت نشود.